THY Şanlıurfa Kahramanmaraş Uçak Bileti

Kahramanmaraş'ın tanınan işlemesi sim sırma, yani Maraş işi, bir zamanlar at eğerlerinin süsüydü. Bu işlemeyi eğere yerleştiren ustalar, deri at koşumu üreten saraçlardı ve şehrin tarihi çarşıları arasında onların adını taşıyan bir çarşı da var.

Şanlıurfa'dan Kahramanmaraş'a giden THY bileti kara yoluna göre uzun bir yol çiziyor. KGM cetvelinde iki il arası 217 kilometre; aramamızda bulunan bilet Şanlıurfa GAP Havalimanı'ndan İstanbul Havalimanı'na, aynı bilette de Kahramanmaraş Havalimanı'na uçuyordu.

30 Eylül kalkışlı bilet Eylül sonunda 6.331 TL'ydi; 22-24 Ekim kalkışları için yaptığımız aramada en uygun aktarmalı seçenek 6.346 TL ile neredeyse aynı kaldı. Ters yön için THY Kahramanmaraş Şanlıurfa sayfasına bakılabilir.

Saraçların Yaptığı İşler

Kahramanmaraş İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü, şehrin Kapalı Çarşı'sının çevresindeki tarihi çarşılar arasında saraçlar çarşısını da sayıyor. Bu çarşıların temelleri Dulkadiroğulları dönemine uzanıyor.

Saraçlar biz, çekiç, pergel, makas, iğne ve pense ile çalışıyor. Ürünlerin büyük kısmı ata yönelik: boyna geçirilen hamut, eğer, yular, beygir paldımı ve süs için at boncuğu bunlardan bazıları.

Deri önlük, kemerlik, cüzdan, heybe ve kabza da saraç işi. Hayvan süslemeleri ile hasır işleme de aynı ustaların yaptığı işler arasında geçiyor.

Deri, Zincir ve Keçe Nereden Geliyor

Müdürlüğün anlattığına göre saraçlar deriyi Kahramanmaraş ve Gaziantep tabakhanelerinden alıyor; tercih edilen deri sığır derisi. Zincirler demirciler çarşısından, keçeler ise şehirde üretim yapan keçecilerden geliyor.

Tarihi çarşılar listesinde Bakırcılar, Semerciler, Kazzazlar ve Demirciler gibi başka zanaat çarşıları da yer alıyor. Yük hayvanı için semer yapan semerciler de keçeyi aynı keçecilerden alıyor ve semerin otla doldurulan iç kısmına kürtün diyor.

Eğer Süsünden Bağımsız Bir Sanata

Müdürlüğe göre sim sırma işlemelerini eskiden kadınlar evde hazırlıyor, saraç ustaları da bunları dükkâna getirip eğerin üzerine yerleştiriyordu. Zamanla bu süsleme gelişti ve kendi başına bir el sanatı hâline geldi.

19. yüzyılın başlarında saraçlık ürünü alan biri ihtiyacının yanında işlemelerin güzelliğine de bakıyordu; bugün alıcı yalnız ihtiyacına bakıyor. Binek hayvanlarının yerini araba ve traktörün alması da ilgiyi azalttı. Kaynağa göre çarşıdaki saraçlar mesleği babalarından ya da dedelerinden devralmış.